Evcil Hayvanla Seyahat Rehberi

İlk uzun yolculuğumu kedimle birlikte yaptığımda çantayı arabaya koyduğum an anlamıştım ki asıl mesele valiz değil, karar. Onu yanımda mı götüreceğim, evde birine mi bırakacağım? Bu iki seçeneğin arasında bir hafta boyunca gidip geldim. O günden bu yana köpekle, kediyle, bir kere de kafesli bir muhabbet kuşuyla yola çıktım; her seferinde farklı bir ders aldım. Hayvanla seyahat nasıl yapılır sorusunun tek bir cevabı yok, ama karşılaştırma yapmanız gereken başlıklar hep aynı: hayvanınızın karakteri, yolun türü, süresi ve varış noktasındaki kısıtlamalar.

Önce şu soruyu netleştirin: götürmek mi, bırakmak mı?

Ben artık karar verirken hayvanın yola değil, değişime ne kadar dayandığına bakıyorum. Kedim, taşıma çantasında iki saat sorunsuz uyuyor ama otel odasında üç gün boyunca yatağın altından çıkmıyor. Köpeğim ise arabada huzursuz, buna karşılık yeni bir yerde yarım saatte kendini evinde sanıyor. Yani "yolculuğa alışkın" olmak, "tatile uygun" olmak demek değil.

Kabaca şöyle bir ayrım kullanıyorum:

Yanımda götürüyorum: Sosyal, sahiplenici, yalnız kalınca strese giren köpekler; kısa mesafe ve iki günden uzun tatiller.
Evde bırakıyorum: Kediler, tavşanlar, kafes kuşları, akvaryum sakinleri; ayrıca yaşlı, kronik hastalığı olan ya da yolculukta kusan hayvanlar.
Hiç götürmüyorum: Sürüngenler ve balıklar. Sıcaklık dengesi bozulunca telafisi olmuyor.

Bu tabloyu okurken şunu da hesaba katın: bazı türler zaten seyahat sıklığı yüksek insanlar için daha uygun. Düşük bakım gerektiren, yalnızlığa dayanıklı hayvanlarla ilgili yazılarımızda anlattığım gibi, yılda beş kez şehir dışına çıkıyorsanız tür seçimini buna göre yapmak sonradan her tatilde yaşanan bu ikilemi baştan çözüyor.

Bakıcı bulma: üç yol, üç farklı deneyim

Ben üçünü de denedim ve hepsinin bir bedeli olduğunu gördüm.

1. Eve gelen bakıcı

Kedi için en iyisi bu. Hayvan kendi kokusunda, kendi düzeninde kalıyor. Ben günde bir kez gelen birini tercih ediyorum; mama, su, kum ve on beş dakika oyun. Riski, güven meselesi. Tanıdık üzerinden bulduğum bakıcılarla hiç sorun yaşamadım; ilanla bulduğumda ise tatilden önce mutlaka bir deneme ziyareti ayarlıyorum, hayvanın tepkisini kendi gözümle görüyorum.

2. Bakıcının evinde konaklama (pansiyon tipi)

Köpekler için genelde daha iyi çalışıyor, çünkü gün boyu insan yanında oluyorlar. Ama başka hayvanların olduğu bir eve gidiyorsa köpeğinizin sosyalliğini bilmeniz gerekiyor. İlk denememde köpeğimi üç köpekli bir eve bıraktım, üç gün boyunca yemek yemedi. İkinci seferde tek hayvanlı bir eve verdim, telefonla gönderilen fotoğraflarda kanepeye kurulmuş halini gördüm.

3. Otel/pet hotel

En sistemli seçenek ama en soğuk olanı. Gitmeden önce mutlaka yerinde görmenizi öneriyorum. Baktığım şeyler: kafes değil bölme olması, günlük yürüyüş sayısı, ayrı hasta bölümü, aşı belgesi istenip istenmediği. Aşı sorgulamayan bir yer, sizin hayvanınızı da korumuyor demektir.

Kimi seçerseniz seçin, ben giderken şu notu bırakıyorum:

Mama markası, günlük miktar ve saatler
İlaç varsa doz ve saat, kutunun üstüne yazılı
Veterinerin adı ve telefonu, kendi numaram, bir de yedek yakınımın numarası
"Şunu yapmaz, şunu sevmez" listesi — kucağa alınmayı sevmiyorsa yazın
Bir tişörtüm ya da kokumun olduğu bir bez

Yanımda götürüyorsam: araç, tren, uçak farkı

Araba en esnek olanı. Molalarda su verebiliyorum, camı kontrol ediyorum, gerekirse duruyorum. Kuralım tek: hayvan serbest gezmez. Taşıma çantası ya da emniyet kemerine bağlanan koşum, hem güvenlik hem de sürüş konforu için şart. Ayrıca yola çıkmadan üç-dört saat önce yemek vermiyorum; bu tek değişiklik araç tutmasını bende yarı yarıya azalttı.

Toplu taşıma ve uçakta ise iş kurallara dönüyor ve kurallar sabit değil. Aynı ülkede iki farklı firma, iki farklı uygulama yapabiliyor. Bu yüzden ben artık bilet almadan önce şu dört şeyi tek tek soruyorum:

Hayvan kabine mi alınıyor, kargo bölümüne mi? Ağırlık sınırı ne?
Taşıma kabının ölçü ve tipi ne olmalı?
Hangi belgeler isteniyor: kuduz aşısı, mikroçip, veteriner sağlık raporu?
Uçuşta kaç hayvan kabul ediliyor? (Kontenjan dolarsa hayvanınız kalır.)

Yurt dışı yolculuğu bambaşka bir hazırlık. Mikroçip, kuduz aşısı ve aşının belirli bir süre önce yapılmış olması gibi şartlar ülkeye göre değişiyor; bazı ülkeler kan testi ya da karantina istiyor. Bu işleri seyahatten haftalar önce başlatmak gerekiyor, son hafta halledilecek türden değil. Ayrıca bazı ırklar bazı ülkelere ya da bazı havayollarına hiç kabul edilmiyor — kısa burunlu ırklar için uçuş kısıtlamaları özellikle yaygın.

Varış noktasındaki kısıtlamaları küçümsemeyin

Benim en kötü tatil deneyimim yolda değil, vardığımda oldu. "Evcil hayvan kabul ediyoruz" yazan bir pansiyonun, aslında sadece 5 kilonun altındaki hayvanları kabul ettiğini kapıda öğrendim